Eeuwenlang hield de kerk ons lichaam gevangen.

Een utopist ziet het paradijs, Bosch zag de wereld met al z’n gebreken. Eeuwenlang hield de kerk het lichaam gevangen. Het huwelijk diende voor de voortplanting en het dempen van lusten. Genot was uit den boze. Maar beschikte het lichaam niet over een seksuele uitrusting die vanzelf genot ontstak? En vormde het wereldberoemde drieluik niet een handleiding daarvoor?

God gaf Adam en Eva de boodschap, geen seks als daad van lust of begeerte, maar enkel als daad van voorplanting. Zo luidde de officiële leer in het paradijs, maar na de zondeval werd overal driftig gezondigd. De Tuin der Lusten van Bosch dateert van de 15e eeuw, de late Middeleeuwen of de vroege Renaissance, een periode van welvaart in het Graafschap Vlaanderen, maar ook van hoogmoed, zonde en ontucht, véél ontucht.

Bosch richtte zijn spottende pijlen op de hypocrisie van de kerk, op het snobisme van de adel en de zedeloosheid van het volk. Hij ontvluchtte de brandstapel met dit schilderij. Het drieluik heeft een chronologische volgorde en leest zich van links naar rechts, vloeiend vertegenwoordigen ze Eden, de tuin van aardse geneugten en de hel.