De zwarte dood.

Met de Zwarte dood, stadsbranden, hongersnood en de brandstapel lag de dood overal op de loer. En in de Middeleeuwen ging de mens er op z’n sterfdag van uit dat hij verantwoording moest afleggen over z’n voorbije levenswandel. Afhankelijk van de begane zonden werd bepaald hoe lang zijn ziel in het vagevuur moest blijven. Het leven is kort, maar de eeuwigheid was in de middeleeuwen nog echt een eeuwigheid in de hel.

De lepelaar met zijn spatelvormig lange vogelbek doet denken aan het masker van een pestdokter. Het snavelachtige masker werd toen gevuld met kruiden en specerijen om de lucht te zuiveren en pestdampen onschadelijk te maken.  Wat in elk geval werkte was dat de extreem lange neus van het pestmasker een zekere afstand schiep tot de pestlijder en zo besmetting kon worden voorkomen.