Tot op heden praat niemand gemakkelijk of openlijk over masturbatie. De oorzaak ligt in ons geloof.

Masturbatie was eeuwenlang een zondige ziekte met als gevolg een gigantisch taboe dat zelfs na diverse seksuele revoluties blijft hangen in onze hedendaagse moderne westerse samenleving. Het verbodene gaf zelfs een impuls aan de voorlopers van de porno-industrie.

Sinds de erfzonde van Adam en Eva bestempelt het christendom zelfbevrediging als een gevaarlijke, zondige en egoïstische daad, waardoor mensen zich eeuwenlang in het geheim en in angst hebben overgegeven aan zelfbevlekking.

Het beleven van seksuele lust, het plegen van de daad die niet gericht was op de voorplanting in het bijzonder, was volgens de moraalridders van de kerk een vorm van verderfelijke ijdelheid, niet-productieve ontspanning en weelde.

Het ziektebeeld dat eeuwenlang werd voorgeschoteld ontwikkelde zelf een nieuwe bedrijfstak in de Renaissance, die producten leverde als kuisheidsgordels en bandages om te voorkomen dat vrouwen de benen konden spreiden.